Πίννα
Στο εξωτερικό μέρος έχουν χρώμα κίτρινο και από μέσα παρουσιάζουν μικρό ιριδισμό. Στον ελληνικό χώρο και ιδίως στη Χαλκιδική (στις Νέες Φώκιες) απαντάται η πίννα η ευγενής. Συγκεκριμένα, η βύσσος της πίννας χρησιμοποιείται για κατασκευή τέτοιων υφαντών στην νότια Ιταλία και στη Σικελία.Επίσης στη Μεσόγειο ζει και η πίννα η κτενοειδής, εδώδιμη. Το είδος δεν κινδυνεύει άμεσα με εξαφάνιση, αλλά απαιτείται η λήψη μέτρων για την προστασία της. .
Σε αντάλλαγμα, την προειδοποιούν να κλείσει τα ελάσματά της όταν υπάρχει κίνδυνος. Εκτός από την αλιεία, όπου χρησιμεύει ως δόλωμα, η πίννα χρησιμοποιείται και για την κατασκευή μεταξένιων υφασμάτων. Το όστρακό της αποτελείται από λεπτά και πλατιά ελάσματα, τα οποία είναι ενωμένα στην κορυφή τους, ώστε να ανοίγουν και να κλείνουν Το ζώο , του οποίου το κρέας τρώγεται χωρίς να είναι ιδιαίτερα εύγευστο, χρησιμοποιείται ως δόλωμα στο ψάρεμα.
Η πίννα (γράφεται και πίνα), είναι δίθυρο μαλάκιο της οικογένειας Πιννίδες , της τάξης των Ανισομυαρίων. Ζει στις εύκρατες και στις θερμές θάλασσες.
Στο όστρακο της πίννας σπάνια σχηματίζονται μαργαριτάρια, τα οποία όμως δεν έχουν ιδιαίτερη αξία. Το μήκος του ζώου φτάνει τα 70 εκατοστά. Αρκετά είδη συμβιώνουν με καβούρια (πιννοθήρες, γνωστά και ως πιννοκαβούρια), τα οποία βρίσκουν προστασία στην κοιλότητά της.
Τα όστρακα της πίννας είναι λεπτά, σε σχήμα τρίγωνο και μυτερά στη μία μεριά, ενώ από την άλλη είναι στρογγυλεμένα. Επίσης, από τη βύσσο κατασκευάζουν κάλτσες και γάντια.
Μοιάζει με τεράστιο μύδι. Το μήκος της είναι περίπου 20 εκατοστά.
